Een jaar en nog een wedstrijd later, besloot ik dansles wedstrijddansen te nemen. Dit doe ik nu reeds enkele maanden en heb al heel veel bijgeleerd. Het is niet altijd gemakkelijk, in het begin leek ik werkelijk niets te kunnen. Maar stilaan leer toch heel wat bij. Het is enorm leuk, maar nog veel belangrijker, ik leer er niet alleen door dansen.
Daar op een dansvloer staan en het betste van jezelf geven, terwijl een jury je punten geeft en een volle zaal zit te kijken… daar krijg je zelfvertrouwen van. Telkens verleg ik mijn grenzen eventjes en dat voelt goed. Mijn ouders staan vrij sceptisch tegenover wedstrijddansen. Ze zijn bang dat ik teleurgesteld zal worden en dat ik beter niet te veel risico’s neem. Zij zouden zelf nooit aan zoiets deelnemen, maar mij doet het juist goed.
Niet alleen op de dansvloer is het tijdens een wedstrijd fantastisch, ook ernaast is het super leuk. Na zo’n wedstrijd merk ik echt hoe onze dansgroep verandert is. Door elkaar te steunen, samen plezier te maken, elkaar toe te juichen of te troosten verhoogt de groepscohesie merkbaar.
Met het dansen heb ik een nieuwe uitdaging gevonden. Iets dat mijn toestelturnen van vroeger op een volwaardige manier kan vervangen. Ik merk echt dat ik zoiets nodig heb. Iets naast school en naast mijn dagdagelijkse bezigheden, waarin ik mij kan uitleven.
Open Benelux
