Woensdagmorgen zat ik op de bus op weg naar het station. Ik had plaats genomen op de achterste bank en zag zo iedereen de bus in komen. Bij de volgende bushalte kwam een jongen van een jaar of 25 de bus op en ging naast mij op de bank zitten, weliswaar helemaal aan de andere kant van de bus. Ik zag dat hij een litteken had op zijn gezicht en lachte naar hem. Zijn linkse mondhoek ging naar boven waaruit ik kon opmaken dat hij teruglachte. Gedurende de trip kwam er niemand echt dicht bij hem zitten. Hij verborg zijn litteken zoveel mogelijk door met zijn hand langs zijn mond te strijken. Net als personages in een tekenfilm wanneer ze duidelijk maken dat ze nadenken.
Uiterlijk is ongelooflijk belangrijk in de maatschappij en dat moet deze jongen elke dag ondervinden. Het moet enorm zwaar zijn om hiermee te leven. Mensen ‘staren’ meestal onbewust naar zo’n litteken. Vaak gewoon uit nieuwsgierigheid. Ik betrap me er zelf ook vaak op. Men staat niet altijd stil bij het feit dat sommige mensen hier dagelijks met worden geconfronteerd.
Deze zaterdag zag ik een toneelstuk dat over een soortgelijk onderwerp handelde. In het stuk maakte het publiek kennis met een jongen die heel erg ouderwets gekleed ging. Een kunstig meisje veranderde hem helemaal. Van zijn haarsnit tot kleding. Hij onderging zelfs een neuscorrectie. Zijn omgeving reageerde voortaan zodanig anders op hem, dat zijn gedrag mee- veranderde. Achteraf bleek dat het meisje hem gebruikt had als eindwerk. Hij reageerde telkens zoals het meisje had voorspelt. Zo toonde ze aan hoe bepalend je uiterlijk is voor de kansen die je krijgt.
Ook in de media wordt hier rond gewerkt, denk maar aan de reeks Sara die vorig jaar heel populair was. Dit volgde ongeveer hetzelfde concept. Ik vind het zeer positief dat men aan zulke onderwerpen aandacht besteed. Toch denk ik dat men hiermee weinig zal bereiken. Mensen gaan niet altijd bewust af op het uiterlijk, maar worden hier wel sterk door beïnvloedt. Dus even in het achterhoofd houden, HET ZIT VAN BINNEN!
