Al heel mijn leven lijkt het mij fantastisch om voor een periode in het buitenland te wonen. Even helemaal weg van huis, nieuwe mensen, een nieuwe omgeving, een nieuwe cultuur… alles nieuw. Even helemaal opnieuw beginnen, enorm veel bijleren, echt op je eigen benen staan en helemaal zelf richting kunnen geven aan je leven. De bron van deze interesse moet ik niet ver zoeken, zo lang ik mij kan herinneren vertelt mijn moeder fantastische verhalen over haar ervaringen als uitwisselingstudente in de States. Anderen hoorde ik enthousiast en weemoedig praten over verre reizen naar Equador, Peru, Guinea enzovoort. Elke keer neem ik me voor, dit ga ik ook doen!
Oorspronkelijk wou ik na mijn laatste jaar middelbaar onderwijs een jaar gaan studeren in de States als uitwisselingstudent in een gastgezin. Dit heb ik uiteindelijk niet kunnen verwezenlijken, dus bleef mijn droom even een onrealiseerbare wens. Maar daar kwam vorige week gelukkig verandering in. Ik ging samen met Sanne naar de eerste infosessie rond internationalisering in het derde jaar. Het lijkt me fantastisch om mijn stage in een heel ander land te doen. Het biedt namelijk een kans om te groeien als GOB en tegelijk een stukje van de wereld te zien.
Tijdens de infosessie werd ons verteld over de mogelijkheden die de internationalisering inhoudt en ook over de voorwaarden kwamen we wat meer te weten. Zo zal ik in eerste zit moeten slagen en een 12 halen voor mijn stage dit jaar. Vorig jaar was ik er in eerste zit door, of het mij dit jaar ook zal lukken valt af te wachten. De voorwaarden vormen in ieder geval een sterke stimulans nog beter mijn best te doen. David De Roey vertelde ons tevens dat we een beurs konden krijgen voor vele landen binnen Europa en voor Suriname. Dit laatste land sprak me meteen aan. Ik had voordien al wat zitten rondpluizen op de blogs van studenten die hier hun stage reeds deden. De foto’s zijn geweldig, goed om zo op het vliegtuig te stappen. Maar ook de Verenigde Staten spreken me heel erg aan. Hier kan ik geen beurs voor krijgen, maar mijn ouders staan hier meer achter. Als ik wat bij leg is deze reis dus mogelijk. Na de infosessie praatten we wat na en gingen allemaal met ons hoofd in de wolken terug huiswaarts. Ik kreeg al beelden voor mij van Arizona, de grand canyon, Suriname, de mooie natuur en cultuur, nieuwe ervaringen,… en dat merkte de vrouw naast mij op de trein. Terwijl ik al mijn belevingen enthousiast aan haar vertelde, luisterde de vrouw aandachtig mee. Ze zei me dat ze zowel in Suriname als in Noord-Amerika had rond gereisd en hier zeer mooie herinneringen aan had overgehouden. Ze zei me dat ik zeker voor Suriname moest kiezen en wenste mij zeer veel succes. Het gesprek met deze vrouw was echt heel boeiend. Vooral de manier waarop ze over haar ervaringen vertelde was merkwaardig. Ze begon helemaal te stralen en antwoordde enthousiast op al mijn vragen. Haar opmerkingen motiveerden mij nog meer om de stap te wagen. Ik vond het ook leuk te merken dat er toch nog mensen zijn die sociaal en onbaadzuchtig anderen proberen te helpen in toch een zeer individualistische samenleving als de onze.
Ik nam me voor er helemaal voor te gaan en naar elke activiteit te komen die rond het organiseren van de buitenlandse stage wordt gegeven. Want zo kom ik telkens een stapje dichter bij een mooie kans.
