Examenplanningen worden gemaakt, de stress begint te stijgen en stiekem wordt er al gedacht aan vakantie. Ja, het is zover, het jaar loopt bijna ten einde. Een geschikt moment om even stil te staan bij leuke ervaringen, interessante gebeurtenissen en leermomenten uit het tweede jaar orthopedagogie.

Wanneer ik even nadenk over het voorbije jaar, valt mij vooral op dat het gevarieerder was dan het eerste jaar. De voorbije maanden leerden we niet alleen veel uit cursussen, ook de vele groepswerken en uiteraard de stage was heel leerrijk. Dit maakte voor mij dat het jaar voorbij vloog.                                                                              

Opleidingsonderdelen

In het begin van het jaar kregen we vele vakken die een vervolg boden op onderdelen van het eerste jaar, zoals orthopedagogisch handelen, recht, psychiatrische stoornissen, begeleiden in socio-culturele contexten enzovoort. Vooral deze drie laatste vakken spraken me enorm aan.   Recht vond ik enorm boeiend en werd gegeven door Ingrid De Jonge, wiens enthousiasme en doorzettingsvermogen ik heel erg bewonder. Dit vak gaf me ook de kans om een echte rechtszaak bij te wonen en mijn mening over justitie te funderen en nuanceren.

Psychiatrische stoornissen vond ik reeds in het tweede jaar heel boeiend. Ook dit had te maken met de inbreng van de lector, namelijk Lieve Walravens. Zij kan zelfs de saaiste en moeilijkste theorie omzetten in iets heel concreet, boeiend en leuk om naar te luisteren. Lieve bezit de gave om met zoveel energie en enthousiasme te vertellen, dat je gewoon wel moet luisteren en alles veel sneller onthoudt. Moest ik ooit op zo’n manier kunnen lesgeven,… .                                                                          Het laatste vak – begeleiden in socio-culturele context – is eveneens een zeer theoretisch vak, waarvan de inhoud me zeker aansprak. Vanuit mijn ervaringen als monitor in maatschappelijk kwetsbare woonwijken kon ik veel van de geziene theorie beter begrijpen en ook echt toepassen. Door dit vak heb ik dan ook gekozen voor mijn major: maatschappelijk kwetsbare groepen. 

Stage

Maar het meest ingrijpende leermoment was natuurlijk de stage. Deze periode betekende voor mij mijn eerste echte professionele ervaring met het werkveld en een kans om mijn geleerde theorie en attitude te toetsen. Ik deed een inclusiestage in een derde kleuterklas, waar ik een jongetje (S.) begeleidde met gedragsproblemen.

Op korte tijd heb ik enorm veel geleerd, zowel praktische dingen, concreet handelen als dingen over mezelf. De meeste krachten en werkpunten waarop ik werd gewezen wist ik reeds, anderen waren nieuw voor mij.

De krachten die zowel door mezelf als mijn stagebegeleidsters naar voor werden gebracht zijn: echtheid, empathie, zin voor initiatief, zin voor samenwerking, flexibiliteit, leergierigheid en betrokkenheid. De attitudes waaraan ik zeker nog moet werken zijn het bieden van structuur, stiptheid, veiligheid- en milieubewustzijn en relativeringsvermogen.  Sommige van deze aspecten zullen waarschijnlijk steeds werkpunten blijven, omdat ze samenhangen met mijn persoonlijkheid. Maar dit wil natuurlijk niet zeggen, dat ik er niet moet aan blijven werken. Meer hierover vind u onder het puntje ‘leergroep – attituden’.    

Ook werd ik geconfronteerd met mijn eigen grenzen en mijn emotionele betrokkenheid. De periode waarin ik S. begeleidde was zeer intens, waardoor er al snel een zekere band ontstond tussen ons. Het verrast me steeds hoe blij ik ben met elke kleine stap die hij voorwaarts zette. Het gebeurde dus al wel eens dat ik vooral emotioneel reageerde op conflicten of andere situaties. Ik denk niet dat dit de situatie altijd negatief beïnvloedde. Volgens mij is emotionaliteit onvermijdelijk in de sociale sector en zelfs nodig. Al moet het natuurlijk wel begrensd worden en geuit worden op de gepaste manier en op de gepaste tijd.     

Maar in de eerste plaats betekende deze stage voor mij een enorme motivatie om verder te studeren.

Buitenlandse stage

Nu mijn eerste stage zo goed is meegevallen, is het tijd om te denken aan mijn volgende stage.

Vorig jaar ging ik reeds naar een infosessie rond de buitenlandse stages. Maar dit jaar heeft dit pas echt vorm gekregen. Ik droom er al heel lang van om voor een tijdje naar het buitenland en deze buitenlandse stage was een unieke kans om deze droom te realiseren. Ik deed er dan ook alles aan om kans te maken op zo’n internationale stage. Ik schreef een motivatiebrief, nam deel aan twee selectiegesprekken en werd uiteindelijk…  geschikt bevonden!

Dat klinkt nu allemaal heel gemakkelijk, maar die gesprekken bezorgde mij toch de nodige zenuwen… .

Tijdens het eerste gesprek diende ik mijn motivatiebrief te verantwoorden en vragen over mezelf te beantwoorden. Wat zouden mijn krachten zijn in de States? Waar zou ik het moeilijk mee hebben? Op zich niet zo’n moeilijke vragen… tot David De Roey bleef doorvragen. Het verbaasde mij hoe moeilijk ik het vond om op deze vragen grondig te antwoorden. Ik kon wel enkele attituden benoemen, maar ik vond het moeilijk om hierop te blijven doorgaan. Toch bracht ik het er nog vrij goed vanaf.

Het tweede gesprek verliep in het Engels en voerde ik met David De Roey en Joël Verjans. Het gesprek verliep vlot. Ik voelde mij veel meer ontspannen dan de vorige keer, ook al moest het dit keer in het Engels. Mijn kennis van deze taal werd goed bevonden, alleen de vaktermen moest ik nog een beetje bijschaven. Toen David en Joël uiteindelijk zeiden dat ik mocht gaan, was ik ongelooflijk gelukkig. Heel het EMI heeft het toen geweten denk ik…

Maar na enkele weken bleek dat ik te vroeg had gejuicht. De college van Maine kon mijn aanvraag niet accepteren, wegens financiële problemen. Ik was enorm teleurgesteld. Ik had me immers zo verheugd op Maine en had al heel wat plannen gemaakt. Gelukkig gaf Joël het niet op en zond mijn aanvraag naar heel wat andere colleges.

Een paar dagen geleden kreeg ik een telefoontje van Joël met zeer goed nieuws.  IK MAG NAAR NORTH CAROLINA ! Achteraf bekeken was het dus helemaal niet zo erg dat mijn reis naar Maine doorgaat. North Carolina is veel beter. Deze staat ligt namelijk veel zuidelijker, waardoor het klimaat veel aangenamer is. Daarnaast ligt het ook dichter tegen Washington, waar ik in Augustus ga verblijven.

Mijn eerste stage heeft heel veel indruk op mij gemaakt, maar mijn tweede stage wordt er dus één om nooit meer te vergeten!

 Klasgroep

Niet alleen ik evolueerde het afgelopen jaar sterk, ook onze gehele klasgroep maakte een hele evolutie door. Deze evolutie verschilde tevens heel erg van diegene die mijn klas van vorig jaar doormaakte.  Dit is ook normaal denk ik. In het eerste jaar is iedereen nog onzeker, onwennig en… alleen. Niemand kende een andere persoon in de klas en iedereen moest echt een start maken. Dit was helemaal anders bij het begin van dit academiejaar.

Daarnaast was ook de tijd die we samen doorbrachten anders en de wijze waarop we die samen doorbrachten. De eerste modules volgde we samen les, maar door de aanwezigheid van ITstudenten, ‘verdwenen’ er doorheen de modules enkele mensen. Daarnaast waren er de vele groepswerken die maakte dat je een bepaald deel van de klas goed leerde kennen, maar met andere minder contact had. Vervolgens was er de stage, die maakte dat we elkaar verschillende maanden nagenoeg niet zagen.

Toch heeft dit niet geresulteerd in een slechte klasgroep, in tegendeel. Ik heb me doorheen het jaar steeds goed gevoeld in de klas. Op momenten heb ik zelf heel veel steun ondervonden vanuit de klasgroep. Ik denk dan ook dat we allemaal op een positieve manier doorheen het jaar zijn geëvolueerd.

Samen werkten we ook rond orthomedia. Bij de brainstorm koos ik liever voor een meer ‘voor de hand liggend’ onderwerp. Ik zag het project als een kans om met heel de groep een bepaalde problematiek onder woorden te brengen en bijvoorbeeld met z’n allen geld in te zamelen en hier iets heel zinvols mee te doen.  In het middelbaar heb ik bijvoorbeeld eens met de hele klas een project op poten gezet om geld in te zamelen voor poverello. Wij hadden daar een werkstuk over gemaakt binnen het vak cultuurwetenschappen en de organisatie had veel indruk op ons gemaakt. We zijn toen met z’n allen het ingezamelde geld gaan afgeven. Ik heb er geweldige herinneringen aan.

Maar voor orthomedia kozen we om het helemaal anders aan te pakken en gingen we werken rond stereotypen rond mannen. Ik moet toegeven dat ik eerst wat teleurgesteld was, maar hoe langer we werkten aan het project, hoe enthausiaster ik werd. Ik kijk dan ook heel erg uit naar onze presentatie.  

 Leergroep

 In de leergroep werkte we dit jaar rond vier centrale thema’s: attitudes, mens- en wereldbeeld, referentiekader en orthomedia. Ik zal deze thema’s elk afzonderlijk behandelen.

1) Attitudes

 Eerst en vooral werkten we rond attitudes. Doorheen het hele jaar ben ik hebben verschillende mensen, uit verschillende contexten mij op mijn krachten en werkpunten gewezen.

SPEELBUS

In oktober werd ik geëvalueerd als hoofdmonitor bij de speelbus. Daar worden onze attituden besproken aan de hand van de heer, de dame en de zot in het kaartenspel.

De heer staat voor gezag, het stellen van regels, overzicht, coördineren enzovoort. Dit vond ik persoonlijk het moeilijkste aspect als hoofdmoni, zowel naar de kinderen als naar mijn medemonitoren toe. Ik ben al drie jaar monitor op de speelbus, waardoor ik veel bijleerde over gezag uitstralen en regels stellen. Wij werken op de speelbus met kinderen uit maatschappelijk kwetsbare woonwijken, wat soms toch wel een aparte doelgroep maakt. In het begin vond ik het zeer moeilijk om grenzen te stellen. Maar ondertussen kan ik toch wel stellen dat me dit nu wel lukt. Hetzelfde doen bij een ploeg monitoren, is een heel andere zaak merkte ik vorige zomer. Met vallen en opstaan leerde ik het, begeleid door Sara (de verantwoordelijk van de speelbus, medewerkster van arktos.) Zij gaf mij tijdens mijn evaluatie mee dat ik heel erg gegroeid ben als hoofdmonitor, maar niet te kritisch voor mezelf mag zijn. Daarnaast zij ze ook nog dat ik mezelf niet uit het oog mocht verliezen door mezelf steeds op te offeren.

De dame wordt gelinkt met attituden zoals zorgzaamheid, veiligheid, empathie en andere sociale vaardigheden. Dit is doorgaans het aspect dat het natuurlijkste komt bij vrouwelijke monitoren. Hier kreeg ik dan ook zeer goede feedback op. Sara schreef mij de attituden warmte, hulpvaardigheid en empathie toe. Ze vond het goed dat ik steeds rekening hield met elk teamlid. Waar ik nog kon groeien was het leiden van de dagevaluaties en het begeleiden van beginnende moni’s.

De zot staat voor het animeren, brengen van sfeer,… . Het animeren van een groep kinderen moet je gewoon leren. Mijn eerste jaar als moni bleef dit meer op de achtergrond, maar met de jaren leerde ik hier heel veel in bij. Sara had hierop niets meer aan te merken.

STAGE

Ook op mijn stage reflecteerde ik zelf over mijn attitudes en kreeg ik hier feedback over door mijn stagebegeleiders.

De krachten die ik mezelf toeschreef waren echtheid, leergierigheid, betrokkenheid, empathie, zin voor initiatief, zin voor samenwerking en flexibiliteit. Maar uiteraard heb ik ook een aantal werkpunten waar ik nog sterk in moet groeien zoals relativeringsvermogen, veiligheids- en milieubewustzijn, acucuratesse en imagobewustzijn. Deze attituden werden tevens door mijn stagebegeleidsters als werkpunten benoemd.  Vooral accuratesse is voor mij een groot werkpunt. Ik kan erg nonchalant en chaotisch zijn, waardoor ik soms het overzicht verlies. Orde en stiptheid kunnen dus zeker beter. Ik heb zelf niet veel structuur nodig om te functioneren, maar heb het dan ook moeilijk om deze te bieden. Imagobewustzijn vond ik een werkpunt, omdat ik in het begin mijn rol als stagiaire nog moest aftasten. Een inclusiestage is toch net iets anders dan andere stages, waardoor het takenpakket zeer open en in het begin onduidelijk is. Maar wat in het begin een moeilijkheid betekende, werd in de loop de weken een enorm voordeel, een enorme vrijheid en kans tot initiatief.

Verder formuleerde mijn stagebegeleidsters enkele krachten.  Een kritische ingesteldheid, leergierigheid, procesgerichtheid, doorzettingsvermogen, flexibiliteit en zin tot initiatief benoemde zij als mijn sterke punten. Vooral met de laatste attitude was ik zeer blij. Tijdens mijn feedbackgesprek bij leergroep kreeg ik immers de opdracht om tijdens mijn stage veel initiatieven te nemen en meer van mij te laten horen. Het was dan ook leuk dat dit voornemen bevestigd werd.

WERKGROEP EXPLORATIE EN VERDIEPING

Daarnaast deden we in mijn werkgroepje binnen het opleidingsonderdeel exploratie en verdieping het kwaliteitenspel. De resultaten voor mij:

 Krachten: Initiatiefrijk – zelfverzekerd – zelfstandig – makkelijke prater – spontaan

Werkpunten: In haar enthousiasme haar eigen ideeën te veel willen doordrijven.

 Het is interessant om het overzicht van al deze feedback samen te zien. Er zijn dingen die elke keer terug komen, maar elke context brengt toch ook enkele andere attituden aan. Dit is volgens mij ook niet meer dan normaal. In elk van deze contexten voel ik me anders, waardoor ik me uiteraard ook anders ga gedragen. Binnen elk van deze plaatsen bevind ik mij in een groep, waarbinnen elke persoon zijn eigen rol opneemt en waarbij er andere verwachtingen gelden tegen over mij.

2)  Mens- en wereldbeeld

In het middelbaar kreeg ik les van Renilde Vos, die mij zeer veel leerde over levensbeschouwing. De eerste jaren van het secundaire onderwijs vond ik de lessen godsdienst eerder oninteressant en lastig. Maar dat veranderde allemaal toen ik les kreeg van Mevrouw Vos. Zij leerde ons de nodige levensbeschouwelijke denkkaders en gaf ons de vrijheid om daar echt over na te denken en onze gedachten neer te schrijven in logboekopdrachten rond ethische thema’s. Zelfs buiten de lessen gaf zij ons de kans om samen te discussiëren over de leerstof en projecten uit te werken. En daar werd massaal op gereageerd. Bij het formuleren van ons eigen mens- en wereldbeeld konden we ons baseren op een analysedocument. Dit is te vinden op http://www.kul.be/thomas/images/pastoraal/bezinningsdagen/Analysedocument%20mens.pdf. Ook nu heb ik mijn eigen mens- en wereldbeeld geformuleerd aan de hand van dit document. Deze tekst vindt u in één van mijn belevingsverslagen: ‘Mijn mens- en wereldbeeld’.

3)   Referentiekader

Het referentiekader is voor een GOB zeer belangrijk. Of liever, het bewustzijn van dit referentiekader is zeer belangrijk. Binnen dit referentiekader bevinden zich de waarden, normen, levensbeschouwelijke denkwijze (zie hierboven), ervaringen en visies van het individu.

Bovenstaande redernering leerde ik meermaals in het eerste en tweede jaar orhtopedagogie. Maar pas tijdens mijn stage werd ik hier echt met geconfronteerd. Ik deed een inclusiestage, maar merkte dat de school helemaal niet zo achter inclusie stond, verre van zelfs. Soms kreeg ik zelfs het gevoel dat ze het kind dat ik begeleidde liever kwijt dan rijk waren. Daar botste mijn referentiekader sterk met dat van de directie en zorgleerkracht. Ook sommige visies van leerkrachten botsten sterk met de dingen die ik leerde op plantijn. Dan was het soms niet evident om mij bewust te blijven van de verschillende referentiekaders. Ook tussen de ouders van het jongetje en mijzelf merkte ik verschillen op in referentiekader. Het was dan ook zeer goed dat ik hier de nodige theoretische achtergrond voor had.

Besluit

Ik kan dus besluiten dat het een zeer leerrijk, interessant academiejaar is geweest voor mij. Sterker nog, ik heb nog nooit ze erg uitgekeken naar de start van het volgende. Want dan… begint mijn buitenlandse stage!

In de lessen leergroep hadden wij het dit jaar onder meer over mens- en wereldbeelden. Daarom leek het mij zinvol om eens na te denken over mijn eigen mens- en wereldbeelden. Hierbij maak ik gebruik van het analysedocument van Renhilde Vos omtrent dit onderwerp, dat terug te vinden is op http://www.kul.be/thomas/images/pastoraal/bezinningsdagen/Analysedocument%20mens.pdf

MIJN MENSBEELD

Eerst en vooral geloof ik in de stelling: “De mens is van nature goed”. Ik geloof sterk in het feit dat ieder persoon ethisch goed wordt geboren, maar zich door beïnvloedingen van de omgeving ethisch fout gaat gedragen. Hierbij kan ik ook stellen dat de mens altijd wordt beïnvloedt door zijn omgeving.

Deze stellingen zijn sterk verbonden met hert alom bekende erfelijkheidsmilieudebat. In hoe verre wordt een mens geboren als een onbeschreven blad (Tabula Rasa) en hoe groot is de invloed van de omgeving? Ik denk niet dat er ooit een antwoord op gevonden kan worden, maar volgens mij is dat ook niet nodig. Wel denk ik dat het goed is, dat iedereen – zeker iemand werkzaam in de sociale sector – zich bewust is van deze vraag. Elk jaar opnieuw leer ik nieuwe leerstof omtrent het nature nurture, maar het verandert mijn kijk op dit onderwerp niet echt. Doorheen de jaren zijn er vele onderzoekers op zoek gegaan naar antwoorden, sommige hebben er hun levenswerk van gemaakt. Ik kies ervoor om te geloven in de pedagogisch optimistische denkwijze dat elk individu van nature goed is. Ik denk dat dit ook nodig is, als toekomstig GOB of psychologe.

Dit geloofde ik ook zeer sterk tijdens mijn voorbije stage. Ik was er van overtuigd dat wanneer het jongetje dat ik begeleide in een ander gezin was opgegroeid, zijn situatie er heel anders had uitgezien. Daarbij zag ik ook sterk de overeenkomsten met zijn vader, wat wijst op genetische aspecten. Maar tegelijkertijd zorgde die vader ook voor zeer ingrijpende omgevingsfactoren, die zeer bepalend waren in het leven van het jongetje.

Daarnaast sta ik ook achter de stellingen: “De mens is een sociaal wezen”, “Elk mens is gelijkwaardig” , “Elke mens is bekwaam om ethisch te denken en te handelen” en “Een mens moet zelf kunnen beslissen over zijn leven en dood”.

Sommige van deze stellingen dienen natuurlijk genuanceerd te worden, maar ik sta wel achter hun basisbetekenis. Bij de laatste twee stelling kan men bijvoorbeeld nadenken over bepaalde voorwaarden. Vanaf welke leeftijd kan je bijvoorbeeld kiezen om te sterven? En hoe zit het met personen met een mentale beperking?

MIJN WERELDBEELD

Ik vind het persoonlijker om mijn wereldbeeld onder woorden te brengen, dan mijn mensbeeld.

Heel ruim gezien, wordt er gesproken over kosmocentrisme of antorpcentrisme. Ik vind het heel raar om tussen deze twee stromingen te kiezen, dus doe ik dit niet. Kosmocentrisme stelt dat alle levende wezens gelijkwaardig zijn, terwijl het antropocentrisme opkomt voor een hiërarchie tussen de levende wezens waarbij de mens superieur is. De wereld zit nu eenmaal in elkaar volgens het antropocentrisme. Ik vind het niet meer dan normaal dat men dieren goed behandelt en dierenleed zoveel mogelijk voorkomt. Ik heb ook respect voor godsdiensten die denken volgens het kosmocentrisme en vindt het heel mooi hoe sommige culturen er in slagen om in harmonie met de natuur te leven. Toch vindt ik het moeilijk om het kosmocentrisme helemaal te begrijpen. Ik ben opgegroeid in een westerse maatschappij, waar wordt geleefd volgens het antropocentrisme en daardoor dus ook beïnvloedt.

Verder vindt ik dat de wereld, de maatschappij op een egalitaire wijze moet worden opgebouwd. Dat is lang niet het geval, maar moet wel een streefdoel blijven. Er is veel ongelijkheid op wereldvlak en daar hebben we volgens mij allemaal aandeel bij. Maar het zou fout zijn om te denken dat dit door enkele politieke beslissingen verandert kan worden, als deze al worden genomen. Want dan zouden de Westerse landen hun westerse kijk, hun westerse levensbeschouwing opleggen op andere culturen. Terwijl men volgens mij ieders eigenheid en waarden dient te respecteren. Dat betekend natuurlijk niet dat de Westerse landen niet mogen doen. We kunnen andere landen, andere werelddelen steunen door middel van voeding, onderdak, gezondheidszorg, onderwijs, noem maar op. Hen de middelen geven om verandering te brengen in hun eigen economie, maar hen die verandering niet opleggen.

Wanneer ik me een wereldbeeld probeer te vormen met betrekking tot onze maatschappij, spreken de volgende stellingen mij aan: “De samenleving moet de zorg op zich nemen van de zwakkeren”, “De samenleving is multicultureel en dat is goed.” en “Een samenleving moet op een solidaire manier opgebouwd worden, zodat iedereen een rechtvaardig deel krijgt”. Ook deze stellingen zijn mooie streefdoelen voor onze maatschappij.

In het middelbaar ondervond ik dat mijn mens- en wereldbeelden het meeste aansloten bij de humanistische denkwijze. Ook herkende ik sommige van mijn visies in de Christelijke mens- en wereldbeelden. Dit verbaasde mij. Ik zou mijzelf namelijk niet meteen een Christen noemen. Ik heb in mijn opvoeding wel elementen van het christendom meegekregen. Ik heb ook zeker waarden en normen van mijn ouders geleerd die belangrijk zijn in het christendom en andere godsdiensten. Ik ga naar de eucharistieviering als er kindervieringen zijn. Maar maakt dat van mij een christen? Ik denk het niet. Ik steek bitter weinig op van die vieringen en ben ook niet heel bewust bezig met religie. Of toch niet op de manier dat dit in eucharistievieringen wordt benoemd.  Ik hecht veel belang aan andere kunnen helpen, het goed menen, gewoon de manier waarop je met elkaar omgaat. En eigenlijk gaat daar religie ook over.  Ik kan dus stellen dat ik - net zoals veel mensen in onze samenleving –  geseculariseerd en gefragmenteerd ben wanneer het op religie aankomt. Mijn leven heeft op zich heel weinig te maken met de Kerk. Ik ben wel met veel dingen bezig die kaderen in verschillende godsdiensten maar die aspecten vormen geen echt duidelijk geheel. Al deze aspecten vormen wel mijn kijk en mening over heel belangrijke onderwerpen. En bij deze heb ik niet alleen een poging gedaan om mijn en mens- en wereldbeeld onder woorden te brengen, maar heb tevens even mijn visie met betrekking tot mijn godsbeeld even aangeraakt.

Vorig  jaar begeleidde ik tijdens mijn inleefweek enkele personen met een mentale handicap van het dagcentrum Rozemarijn tijdens hun deelname aan de Special Olympics. Deze week betekende voor mij meteen mijn eerste ervaring met volwassen personen met een mentale handicap. Ik begeleidde eerder kinderen met een handicap, maar ik ervaarde toch een heel verschil met volwassenen. Vooral de lichamelijkheid bij de mannelijke cliënten vond ik in het begin heel moeilijk. Maar na enkele dagen ging dit al een stuk beter. Naarmate ik  elke cliënt beter leerde kennen, verliep de interactie en communicatie steeds vlotter en aangenamer. Ik was in staat om doorheen die eerste vooroordelen en beelden te kijken en de persoon zelf te zien. Ik zag niet langer de volwassen man die mij een knuffel kwam geven, maar gewoon de persoon, met zijn eigen ontwikkelingsleeftijd en zijn eigen bedoelingen. De handicap viel op die manier voor een stukje weg.

Achteraf bekeken ben ik zeer blij dat ik deze inleefweek heb mogen meemaken. Ik besloot na deze week dat deze doelgroep niets voor mij is, maar dat betekend niet dat ik mijn ervaringen niet zinvol vond. Het veranderde heel mijn kijk op personen met een handicap. Waarom ik besliste om mij niet verder op deze doelgroep toe te leggen, is moeilijk onder woorden te brengen. Wat houdt mij hierbij tegen? Waar ben ik bang voor? Ik denk niet dat het echt een weigering is tegen over deze doelgroep, maar eerder een groter interesse in een andere doelgroep. Nu mijn stage van dit jaar achter de rug is, kan ik dit alleen maar bevestigen. Ik denk dat ik vele uitdagingen nodig heb in mijn toekomstige job. Het gevoel dat ik dingen kan veranderen, een verschil kan maken. Dit kan bij de doelgroep personen met een handicap ook wel,… maar toch heb ik hier een ander gevoel bij. Ik heb heel veel bewondering voor mensen die in deze sector werken en heb ook zeer goede herinneringen aan de inleefweek. Ik denk alleen dat de doelgroep minder bij mijn persoonlijkheid past. 

Tijdens die week begeleidde ik onder andere Yves, die samen met zijn vriend Kris werkte voor het programma man bijt hond. Sinds die inleefweek stuurt hij mij wekelijk een mailtje met de gang van zaken op Rozemarijn. Overlaatst stuurde hij mij een filmpje, waarin hij samen met de andere cliënten – die ook deelnamen aan de Special Olympics – zong in de laatste show. Het was heel leuk om al deze cliënten nog eens terug te zien… 

Een jaar en nog een wedstrijd later, besloot ik dansles wedstrijddansen te nemen. Dit doe ik nu reeds enkele maanden en heb al heel veel bijgeleerd. Het is niet altijd gemakkelijk, in het begin leek ik werkelijk niets te kunnen. Maar stilaan leer toch heel wat bij. Het is enorm leuk, maar nog veel belangrijker, ik leer er niet alleen door dansen.

Daar op een dansvloer staan en het betste van jezelf geven, terwijl een jury je punten geeft en een volle zaal zit te kijken… daar krijg je zelfvertrouwen van. Telkens verleg ik mijn grenzen eventjes en dat voelt goed. Mijn ouders staan vrij sceptisch tegenover wedstrijddansen. Ze zijn bang dat ik teleurgesteld zal worden en dat ik beter niet te veel risico’s neem. Zij zouden zelf nooit aan zoiets deelnemen, maar mij doet het juist goed.

Niet alleen op de dansvloer is het tijdens een wedstrijd fantastisch, ook ernaast is het super leuk. Na zo’n wedstrijd merk ik echt hoe onze dansgroep verandert is.  Door elkaar te steunen, samen plezier te maken, elkaar toe te juichen of te troosten verhoogt de groepscohesie merkbaar.

Met het dansen heb ik een nieuwe uitdaging gevonden. Iets dat mijn toestelturnen van vroeger op een volwaardige manier kan vervangen. Ik merk echt dat ik zoiets nodig heb. Iets naast school en naast mijn dagdagelijkse bezigheden, waarin ik mij kan uitleven.

Open Benelux

Module zes is bijna voorbij… tijd voor een terugblik.

In de leergroep werkten we de voorbije module vooral rond attituden, onze krachten en werkpunten. Dit deden we ondermeer door een spel waarin we onze eigen attituden moesten inschatten en tevens trachten te voorspellen hoe anderen jezelf beoordelen. Ik kon mijn eigen attituden vrij goed bepalen, maar de kijk van anderen op mij inschatten, was een ander paar mouwen. Het was leuk te horen dat de andere mij zoveel positieve eigenschappen toeschreven, dat had ik niet gedacht. De les maakte ons als groep ook sterker.

De attitudes waar ik reeds over beschik zijn volgens mij de volgende: echtheid, doorzettingsvermogen, engagement, flexibiliteit, leergierigheid, openheid, empathie en zin voor initiatief. Natuurlijk zijn deze eigenschappen lang niet perfect, ze moeten nog verder ontplooid worden. Toch denk ik dat deze mijn krachten zullen vormen op mijn stage.

Daarnaast zijn er natuurlijk nog vele attituden waaraan ik moet werken. Enkele hiervan zijn accuratesse, beslissingsvermogen, incasseringsvermogen, omgaan met stess, zelfstandigheid, imagobewustzijn en veiligheids- en milieubewustzijn. Deze eigenschappen zijn bij mij minder van nature aanwezig, maar kunnen volgens mij wel geleerd worden. Ik hoop vele hiervan te verwerven naar mate ik meer ervaring opdoe binnen de sector. Ik denk dat vooral accuratesse mijn grootste werkpunt is. Ik ben zeer flexibel en nonchalant, wat op zich ook positief kan zijn, maar het brengt me wel vaak in de problemen. Te laat zijn, dingen uitstellen en slordigheid horen hier dan ook zeker bij. Ik ben me hier van bewust en probeer er aan te werken, al lukt mij dit zeker niet altijd even goed.  

Deze module had ik tevens mijn eerste selectiegesprek met David De Roey in verband met mijn buitenlandse stage. Ik was best wel zenuwachtig, maar het viel eigenlijk heel goed mee. Het was gemakkelijk praten en ik kwam meer te weten over de gang van zaken. Hij stelde me heel wat vragen, onder meer over mijn attituden. Soms waren de vragen niet echt evident, maar uiteindelijk kon ik toch altijd een antwoord formuleren. Hij liet mij weten dat het er goed uit zag voor mij. Mijn buitenlandse stage was zeker haalbaar. Heel goed nieuw dus… ! 

Sinds kort lopen er ook enkele Amerikaanse studenten rond op onze school. Ik heb er al even kort met kennis gemaakt, maar lang niet genoeg om hen echt te leren kennen. Ik heb aan Joël laten weten dat ik zeker eens met hen zou willen afspreken. Voor hen is het immers niet evident om andere studenten te leren kennen. Bij mijn buitenlandse stage zal ik verblijven in een dorm, met vele clubs en activiteiten. Zij hebben het minder gemakkelijk om anderen te leren kennen. Ikzelf zou het ook heel leuk vinden om met hen af te spreken. Zo kan ik de taal nog wat oefenen en vind het gewoon tof hen te leren kennen.

Ook van mijn stage voor dit jaar kreeg ik goed nieuws. Ik mag aan de slag in een kleuterschool in Antwerpen. Ik kom terecht in een inclusieproject? Ik zal werken met Senne, vijf jaar.  Hij heeft een ontwikkelingsachterstand en vertoont daarnaast storend en agressief gedrag. Een hele uitdaging zo blijkt… maar ik kijk er echt heel erg naar uit.

Ook onze klas evolueerde doorheen de module. Ik noemde D 24 in mijn vorige syntheseverslag reeds een groep, maar nu zijn we die benaming zéker waard. Ik voel me hierdoor ook meer op mijn gemak in onze klas. De voorbije weken hebben we veel in groep moeten samenwerken, wat in dit geval de groepscohesie zeer positief beïnvloedt. Zo hebben we bijvoorbeeld een zeer uitgebreid groepswerk gehad voor ‘Orthopedagogisch handelen en teamwerk’. Op die manier heb ik mijn groepsleden veel beter leren kennen. Enkele daarvan kende ik al vrij goed, anderen waren echt nog een gesloten boek voor mij. Ondanks het vele werk dat het groepswerk met zich meebracht, werd het zo toch een leuke ervaring. 

Ik merkte ook echt verschil met vorige module. Hierbij denk ik vooral terug aan een les lichaamsexpressie. Binnen dit vak moeten we elkaar lesgeven en zo verschillende doelstellingen uitwerken voor een fictieve groep kinderen. We bereidden telkens in groep de oefeningen voor, waarna iedereen zijn uitgetypte versie naar mij stuurde. Ik maakte er telkens een goede tekst van en herwerkte de oefeningen waar nodig. Dit was zeer effectief, maar maakte dat ik me telkens verantwoordelijk voelde voor het welslagen van onze oefeningen. De laatste les hadden we het een beetje anders aangepakt dan vorige lessen. Myriam Van Schel keek wat bedenkelijk, waardoor ik ervan overtuigd was dat onze oefeningen niet goed waren. Fientje luisterde naar mij en zei dat ik me geen zorgen hoefde te maken. “Het is een groepswerk en iedereen steunt elkaar. We zijn een hechte groep en ik vind de oefeningen zelf wel heel goed”, zei ze mij. Uiteindelijk was Myriam wel heel enthousiaste. Maar wat voor mij de les zo speciaal maakte, was uiteraard de reactie van Fientje. Dat was echt heel leuk om te horen, dat apprecieerde ik echt. 

Ook toen ik deelnam aan de Belgische kampioenschappen line dance ervaarde ik veel steun van de klas. Iedereen vroeg regelmatig hoe mijn trainingen verliepen en feliciteerde mij met mijn resultaten. Laila en Elke zorgden er zelfs voor dat ik kon oefenen in het expressielokaal!              

Ik kan dus stellen dat onze klas nu echt een hechte groep vormt. Ik vind het daarom zeer spijtig dat we na de stage niet meer samen les zullen volgen.

Daarnaast kregen we opnieuw het vak recht. Persoonlijk vind ik dit heel interessant. Ingrid De Jonge geeft het vak dan ook met vele voorbeelden en kan de lessen een meerwaarde geven door haar studies recht én psychologie. Een goede combinatie zo blijkt. De leerstof bestaat uit twee delen: jeugdrecht en strafrecht. Toen we aan het tweede deel begonnen, organiseerde Ingrid De Jonge een bezoek aan een assisenzaak. Het sprak me wel aan, dus ging ik er naartoe met andere geïnteresseerden. Ik ben heel blij dat ik hierop in gegaan ben. Het heeft mij een veel realistischer beeld gegeven van een assisenzaak en gaf me meer inzicht in de cursus. Mijn kennis over rechtbanken strekte immers niet veel verder dan de sensatiegerichte beelden die ik zag op tv. Al vond ik mijn bezoek aan de rechtbank ook wel best indrukwekkend. De zaak ging over een man die beschuldigt werd van doodslag op een andere man. Dader en slachtoffer waren van Marokkaanse afkomst en illegaal in ons land. De man had zijn slachtoffer maar liefst 72 messteken toegebracht! Mevrouw De Jonge legde ons snel uit welke functie in de rechtszaal bekleedde en dan werd het volledige stil. Iedereen volgde de rechtszaak met grote ogen. Vooral wanneer de beschuldigde zelf aan bot kwam, kon je een speld horen vallen. Hij deed zijn verhaal met behulp van een tolk en was vrij agressief. Hij werd meteen terug het zwijgen opgelegd.

Ik denk dat mijn bezoek aan de rechtbank zeer zinvol was. Wanneer ik later in het werkveld sta, zal ik ongetwijfeld te maken krijgen met jeugdrecht. Hopelijk niet meteen met een assisezaak, maar toch denk ik dat belangrijk is een correct beeld heb van een rechtszaak in ons land.

Module 6 was dus weer zeer boeiend, op naar de stage !

Gisteren keek ik, net zoals miljoenen andere mensen, naar de eedaflegging van President Barack Obama.  Heel de wereld was gisteren in de ban van de president en ook ik keek geboeid mee naar deze historische gebeurtenis.

Het verbaast me niet dat Obama uiteindelijk verkozen werd. Hij straalt vertrouwen uit en kan mensen oprecht en vastberaden toespreken.  Er rust nu een enorme verantwoordelijkheid op deze man. Niet alleen de Verenigde Staten zelf, maar ook de rest van de wereld heeft hoge verwachtingen. Ik denk dat we realist moeten blijven en geen mirakels mogen verwachten. Toch heb ik veel vertrouwen in deze man. Zijn toespraak was zeer krachtig en belooft goede dingen. Hij riep de mensen op om hard te werken, niet alleen voor zichzelf, maar ook voor anderen. Dat laatste is volgens mij cruciaal.          

In zijn campagne beloofde hij “Change”, maar dit zal hij nooit helemaal alleen kunnen verwezenlijken. Er kan volgens mij pas werkelijk iets veranderen als iedereen zijn verantwoordelijkheid opneemt en er voor wil werken. Daarom wordt Obama volgens mij terecht president. Door de manier waarop hij mensen kan inspireren en motiveren, heeft hij al veel bereikt. Mensen hebben terug hoop en enthousiasme.

“For as much as government can do and must do, it is ultimately the faith and determination of the American people upon which this nation relies.”  

“What is required of us now is a new era of responsibility — a recognition, on the part of every American, that we have duties to ourselves, our nation and the world, duties that we do not grudgingly accept but rather seize gladly, firm in the knowledge that there is nothing so satisfying to the spirit, so defining of our character than giving our all to a difficult task.”

Daarnaast is de eedaflegging natuurlijk zo speciaal omdat hij de eerste afro-amerikaan is die president wordt. Een zeer krachtige boodschap naar heel de wereld en een teken van hoop voor de zwarte bevolking van de Verenigde Staten.  Het bewijst dat er in zo’n 50 jaar veel gebeurt is in Amerika. Vroeger zou het ondenkbaar zijn geweest dat een man met een donkere huidskleur president werd. Dat geeft ook Barack Obama zelf aan in zijn speech:

“That’s why a man whose father less than 60 years ago might not have been served at a local restaurant can now stand before you to take a most sacred oath.”

Obama is dan ook het beste voorbeeld van ‘living the American dream’. Zijn vader was van Kenia, zijn moeder van de verenigde staten. Zijn ouders scheidde wanneer hij nog jong was. Hij groeide op zonder zijn vader. Deze stierf snel en ook zijn moeder stierf aan kanker. Hij had dus geen gemakkelijke jeugd maar heeft het toch helemaal gemaakt. Nu is hij de machtigste man ter wereld en dient de puinhoop van George Bush op te ruimen. Geen makkelijke taak. Hopelijk krijgt hij de ruimte om het te proberen…

Good luck, Mr. President!

Het verhaal grijpt heel ons gezin aan. Ik kan niet begrijpen dat zo iets mogelijk is. Een zesjarig meisje kan gered worden van een vreselijke ziekte en perfect gezond een heel leven uitbouwen dankzij deze behandeling, en toch gebeurt dit niet. Hoe kan een farmaceutisch bedrijf in Denemarken zoiets laten gebeuren? Wanneer men vraagt om Sandra als proefpersoon op te geven, wordt dit afgewezen. Sandra is te oud en en dus minder interessant voor de laatste onderzoeken. Wanneer men vraagt het medicijn gratis te geven, worden ze simpelweg uitgelachen. Ik kan mij alleen maar proberen in te beelden hoe ongelooflijk frustrerend dit moet zijn voor de ouders van Sandra. Ook het feit dat de behandeling in vele Scandinavische landen WEL wordt terugbetaald en hier niet, moet voor hen moeilijk te verwerken zijn.

Maar de familie van Sandra geeft niet op. Ze stappen naar de media en vragen of ze het verhaal van Sandra willen brengen. Hun steun wordt betuigd, maar er wordt niet ingegaan op de vraag van de familie Massart. Een collega van mijn vader trekt wel even de aandacht van de pers wanneer hij de dodentocht uitliep ten voordele van Sandra.

Maandenlang hoorden we geen nieuws rond Sandra, tot begin december. Toen verscheen er een heel artikel in de dagallemaal gewijd aan dit meisje. Er werd over gesproken en een week later was het verhaal uitgebreid te zien op het vtmnieuws. De site van sandra (www.red-sandra.be) werd hier tevens vermeld.

 Eindelijk kwam er een lichtpuntje in de donkere toekomst van het gezin. Honderden mensen schonken bedragen aan Sandra. Sommigen gaven 1 euro anderen 1000 euro, maar waar het echt om gaat is dat iedereen zijn steentje wilde bijdragen. Mensen begonnen zich over heel vlaanderen te organiseren en zo werden er vele initiatieven op poten gezet. De familie Massart kreeg weer hoop.

Ook ik wilde mijn steentje bijdragen. Mijn familie schreef een bedrag over, maar ikzelf wou ook iets doen. Daarom organiseerde ik een inzamelactie. Samen met een andere monitor van de speelbus organiseerde ik een moniactiviteit op mijn speelplein. We gingen allemaal Driekoningen zingen, ten opbrengsten van Sandra. We hebben geen enorme bedragen rond gehaald, maar elk beetje telt. Ik had het gevoel dat ik zelf iets moest doen, zelf initiatief nemen. Iedereen kan afwachten tot anderen zich organiseren, maar als iedereen dat doet gebeurt er natuurlijk helemaal niets.

Regelmatig surfte ik naar de site van Sandra, om daar te zien hoeveel geld er al was ingezameld. Op de website was immers dagelijks te zien hoeveel procent van het nodige gedrag was ingezameld en hoeveel dagen Sandra nog restte zonder de behandeling. Elke dag steeg het bedrag wonderbaarlijk. Tot na een tijdje het ‘nieuws’ over Sandra, helemaal geen nieuws meer was. Iedereen die wou, had zijn bijdrage waarschijnlijk gestort. Hierdoor stagneerde de geldinzameling. Gelukkig heeft een welgesteld koppel onlangs ingegrepen. Zij zullen alle verdere kosten van Sandra’s behandeling betalen. Dit komt overeen met ongeveer de helft van de nodige som.

Nu ik zo terug kijk op al deze gebeurtenissen, kan ik stellen dat het me heel erg aangegrepen heeft. Enerzijds vind ik het onaanvaardbaar dat in zo’n welvarend land als het onze, zoiets mogelijk is. België staat bekend om zijn uitstekende sociale zekerheid, hoe kan zoiets dan realiteit zijn? Zeker wanneer het medicijn in andere landen wel al is erkend. Ook via politieke weg kon blijkbaar niets voor Sandra gedaan worden. Want ook zij hebben hun hoofd gebogen over deze situatie maar niet echt iets kunnen veranderen.

Voor de ouders van Sandra moet dit bovendien verschrikkelijk zijn geweest. Zij moesten machteloos toezien hoe hun dochter pijlsnel achteruit ging. Je kind eerst kerngezond zien, om daarna amper een aantal maanden later vast te stellen dat het volledig afhankelijk is van de zorg van anderen, moet emotioneel zeer zwaar zijn. Machteloos zijn,… dat gevoel zal ik als toekomstig GOB ongetwijfeld ook ervaren. Toch denk ik dat het niet echt te vergelijken is met de situatie waar de familie Massart door moest. Hier ging het om hun eigen kind.

Tevens keek ik ervan op hoe betrokken de doorsnee Vlaming toch wel is. We worden altijd gewaarschuwd voor de onverschilligheid die zich meester dreigt te maken van onze samenleving. Deze spontane inzamelactie, bewijst dat er toch ook medeleven en solidariteit aanwezig is bij onze medeburgers. Er wordt altijd gezegd dat onze noorderburen dit nog veel sterker in zich hebben. Inderdaad, sommige Nederlanders schonken zelfs een bedrag voor dit Belgische goede doel.  Toch denk ik dat nu ook de Vlaming zich van een mooie kant heeft laten zien.

Wat mij wel zeer tegen de borst stootte was de houding van de media. De media wordt vaak gezien als de vierde macht binnen onze samenleving. Volgens mij is dit een zeer juist denkwijze. De macht van de media is niet te onderschatten en hierom zeer belangrijk bij een actie als de deze. Hun hulp werd reeds ingeroepen toen Sandra nog niet verlamd en blind was. Toen werd alle medewerking echter geweigerd. Tijdens de kerstperiode is zo’n berichtgeving dan weer wel toelaatbaar. Het spreekt de mensen in deze tijd van het jaar aan en is daarom goed voor de kijkcijfers. Waar niet bij stil gestaan werd, is dat Sandra’s ziekte nu al veel verder gevorderd is. De behandeling kan de aandoening wel stabiliseren, maar niet genezen. Het haalt niets uit om achterom te kijken en met hypotheses te denken, maar toch hoop ik dat hier de nodige conclusies uit worden getrokken. Voor de ouders van Sandra moet het wellicht nog veel moeilijker zijn om hier mee om te gaan.

1 000 000 euro is een enorm bedrag, nodig om één kind te redden. Het bedrag zou ook gebruikt kunnen worden om heel veel kinderen te redden. Het vraagt immers maar ongeveer 40 euro  om één kind in Afrika te redden. We zouden met andere woorden 25 000 kinderen een toekomst kunnen geven met het ingezamelde bedrag. Is dit dus wel ethisch verantwoord? Een kind laten sterven terwijl er een behandeling bestaat, is dat etisch correct? Het zijn in ieder geval harde feiten… . Ik ga me hier niet over uitspreken. Wel weet ik dat moest het mijn kind zijn, ik er ook aan zou doen om het te redden.

De omstandigheden waarin de familie Massart moest vechten voor het leven van de kleine Sandra is alles behalve te rechtvaardigen. Wel ben ik ongelooflijk blij dat het geld alsnog bij elkaar is gebracht. Dit gevoel delen wellicht heel veel mensen met mij.   

natuurlijk
niet meer of
minder
maar
zo mooi
anders.

ik zou je
nooit
anders dan
anders willen

Hans Andreus

 Dit vind ik persoonlijk een ongelooflijk mooi gedicht. Ik las het voor het eerst toen ik een paper schreef over Hans Andreus voor het vak Nederland in het middelbaar. Tijdens mijn presentatie las ik dit gedicht voor. Vorig jaar kwam ik dit gedicht opnieuw tegen. Binnen het vak ‘personen met een handicap’ werd er een gastcollege gegeven door twee leerkrachten uit het buitengewoon onderwijs. Ik vond het een heel interessante les, die mij goed is bijgebleven. Eén van de leerkrachten had haar middelbaar onderwijs in dezelfde school als ik gevolgd en daarna ook orthopedagogie gestudeerd aan plantijn. Ik heb een hele tijd met haar staan praten en op het einde gaf ze mij een bladwijzer met dit gedicht op. Ze had dit gedicht op een muur van haar klaslokaal geschilderd en zei dat leuk stond in haar klas. Haar leerlingen waren immers allemaal wat anders, dan andere kinderen. Ik gebruik de bladwijzer nog steeds. Elke keer ik mijn boek opensla zie ik het. En het heeft mij nog nooit verveelt… .

De meest ingrijpende verandering op school, is natuurlijk de nieuwe klas. Vorig jaar had ik een heel hechte klas, waar ik me helemaal op mijn gemak voelde. Ik durfde er volledig mezelf te zijn en had dus mijn twijfels over de klassenwissel. “Zou de nieuwe klas wel meevallen?” en ”Zou het me lukken contact te blijven houden met vorige klasgenoten?”, het waren allemaal vragen die zich opdrongen. Anderzijds stond ik er ook positief tegenover. Het zou me de kans geven andere mensen te leren kennen, die ik anders niet meteen zou ontmoeten. Dit zei ik vorig jaar ook tegen ongeruste klasgenoten. Met die opmerking probeerde ik de situatie waarschijnlijk niet alleen voor hen, maar ook voor mezelf wat te relativeren. 

Hoe dan ook, het schooljaar begon en ik maakte kennis met mijn nieuwe klasgenoten. In het begin was dat natuurlijk even aanpassen. Ik ondervond dat we elkaar minder snel leerde kennen dan vorig jaar. Ook anderen merkte dit op. De noodzaak was minder groot, omdat iedereen al vrienden had van vorig jaar. Toch werden we langzaam maar zeker vertrouwd met elkaar en evolueerde we doorheen de weken. Onze klas bestaat uit zeer verschillende individuen met erg uiteenlopende persoonlijkheden. Dit maakt onze klas zeer boeiend, maar vormt soms ook een hele uitdaging. Je kan veel van elkaar leren, maar moet ook trachten om te gaan met verschillen die aanvankelijk minder gemakkelijk te aanvaarden zijn. Sommige individuen voelen elkaar meteen aan, terwijl dat bij andere een hele zoektocht vergt. Des ondanks heb ik het gevoel dat de klas doorheen de weken sterk gegroeid is, zodat we ons nu echt een groep kunnen noemen. Enkele studenten zoals Nele en Anneleen zullen de groep jammer genoeg nu al verlaten, wegens hun individueel traject. Best wel jammer, nu ze helemaal geïntegreerd zijn in onze klas.

In de leergroep zaten we ook niet stil. We begonnen aan het project orthomedia, leerden elkaar beter kennen en gaven elkaar les. Vooral de teambuildingsles is mij bijgebleven. Tijdens de opdrachten die we deden op de Meire, werkten we echt samen en vormden we één groep. Toen we van hier naar daar renden – om zoveel mogelijk verschillende lippenstiften te bemachtigen - realiseerde ik me dit. Iedereen nam zijn rol op en was heel behulpzaam ten opzichte van de anderen. Ook bij het lesgeven tijdens lichaamsexpressie kwam dit naar voor. Verder was de teambuildingsessie  gewoon heel plezant, wat de groepscohesie natuurlijk heel erg bevorderde.                                                                      Ook bij het orhomediaproject werkten we samen. Toen er moest beslist worden voor welk thema we gingen, was er veel discussie. Iedereen had zijn eigen voorkeuren en wou hier niet altijd meteen van afwijken. Het was dan ook geen gemakkelijke klus voor enkele medestudenten, die het groepsgesprek moesten leiden. De groepspatronen kwamen tijdens deze les sterk naar voor. Je zag duidelijk wie de zwijgers en de praters zijn en wie welke rol opneemt. Toch werd er voor gezorgd dat iedereen zijn stem kon uitbrengen, aan de hand van een praktisch systeem.

De nieuwe module bracht natuurlijk ook een aantal nieuwe vakken met zich mee. Zo kregen we het tweede deel van psychiatrische stoornissen, gegeven door Lieve Walraevens. Iedereen komt graag naar deze lessen en dat is volledig de verdienste van deze lector. De leerstof is zeer interessant, maar zou niet tegenstaande ook heel erg saai kunnen worden gegeven. Maar dit is alles behalve het geval. Ik heb Lieve Walraevens nog nooit slecht gezind meegemaakt. Ze is altijd ongelooflijk enthousiast en heeft energie voor twee. Ze legt de leerstof heel helder uit, maar geeft tevens heel interessante en leuke voorbeelden. Ze vertelt vanuit haar eigen ervaring en probeert de studenten zoveel mogelijk bij de les te betrekken.

Tijdens mijn studiekeuze twijfelde ik tussen een lerarenopleiding, psychologie en orthopedagogie. Ik koos voor het laatste, maar heb mijn interesse voor psychologie nog niet opgeborgen. Ik denk er dan ook over na om na deze opleiding alsnog psychologie te gaan studeren. De lessen psychiatrische stoornissen dragen hier natuurlijk tot bij. Als ik later met hetzelfde enthousiasme als Lieve kan werken en ooit op zo’n manier kan lesgeven, zou ik zéér tevreden zijn.

De leerstof van psychiatrische stoornissen heeft mij ook echt al verder geholpen. Een vriendin van mij zit al een half jaar in een psychiatrische instelling, waar bij haar borderline werd vastgesteld. De bezoeken die ik haar breng, laten telkens een diepe indruk op me na. De omgeving zelf is heel confronterend. Daarnaast is de interactie die ik heb met deze vriendin zeer verwarrend. Soms vindt ze mij geweldig, terwijl ik de volgende keer niets meer voor haar lijk te betekenen. Ook vertelt ze heel vreemde verhalen, waarin haar fantasie een centrale rol speelt. Daarbij gedraagt ze zich soms heel raar, volgens mij om na te gaan hoe ik hierop reageer. Met al deze ervaringen stapte ik naar Lieve. Zij luisterde heel geïnteresseerd en gaf mij enkele zinvolle tips betreffende mijn omgang met deze vriendin.

Ook kregen we het vak ‘begeleiden in socio culturele context’. Door dit vak werd ik me bewust van mijn eigen referentiekader en de impact die dit heeft op mijn interactie met mijn omgeving. De manier waarop ik handel, denk en interpreteer wordt heel erg bepaald door mijn referentiekader. Dit werd mij ondermeer duidelijk na het gastcollege van Edwin Hoffman, die dit begrip verbond met interculturele hulpverlening. Het hielp me ook mijn werk al vrijwilliger bij de speelbus te herkaderen. Bij dit project werk ik met kinderen uit maatschappelijk kwetsbare woonwijken. Ik zou kunnen stellen dat deze kinderen en hun ouders een andere ‘cultuur’ hebben dan de mijne en dat ook mijn referentiekader heel erg meespeelt tijdens mijn handelen bij de speelbus. Ook in de leergroep werkten we rond het referentiekader. Ik denk dat het vooral belangrijk is dat je je bewust bent van dit referentiekader. Want volgens mij kan je het nooit echt uitschakelen, alleen rekening mee houden en af en toe bewust ‘negeren’.

Naast nieuwe vakken, was er ook aandacht voor de stages van het tweede en derde jaar. Ik kreeg informatie over buitenlandse stages en maakte hier rond de nodige keuzes. Dit kunnen jullie lezen in mijn beleveningsverslag ‘een stapje dichter…’. Ook diende ik een aantal keuzes in voor mijn stage van dit jaar. Voorlopig zonder resultaat, het blijft dus spannend… .

 Tijdens de zomer, twijfelde ik of ik mijn studies orthopedagogie ging verder zetten. Misschien was het beter voor een andere richting te kiezen. Ik vroeg me af of ik echt als GOB wilde gaan werken. Uiteindelijk heb ik toch gekozen om te blijven bij orthopedagogie en eventueel daarna nog verder te studeren. Na deze eerste module ben ik blij dat ik deze beslissing genomen heb. Ik heb de voorbije weken veel geleerd en heb leuke momenten beleeft. Op naar de volgende module!