Vorig jaar begeleidde ik tijdens mijn inleefweek enkele personen met een mentale handicap van het dagcentrum Rozemarijn tijdens hun deelname aan de Special Olympics. Deze week betekende voor mij meteen mijn eerste ervaring met volwassen personen met een mentale handicap. Ik begeleidde eerder kinderen met een handicap, maar ik ervaarde toch een heel verschil met volwassenen. Vooral de lichamelijkheid bij de mannelijke cliënten vond ik in het begin heel moeilijk. Maar na enkele dagen ging dit al een stuk beter. Naarmate ik elke cliënt beter leerde kennen, verliep de interactie en communicatie steeds vlotter en aangenamer. Ik was in staat om doorheen die eerste vooroordelen en beelden te kijken en de persoon zelf te zien. Ik zag niet langer de volwassen man die mij een knuffel kwam geven, maar gewoon de persoon, met zijn eigen ontwikkelingsleeftijd en zijn eigen bedoelingen. De handicap viel op die manier voor een stukje weg.
Achteraf bekeken ben ik zeer blij dat ik deze inleefweek heb mogen meemaken. Ik besloot na deze week dat deze doelgroep niets voor mij is, maar dat betekend niet dat ik mijn ervaringen niet zinvol vond. Het veranderde heel mijn kijk op personen met een handicap. Waarom ik besliste om mij niet verder op deze doelgroep toe te leggen, is moeilijk onder woorden te brengen. Wat houdt mij hierbij tegen? Waar ben ik bang voor? Ik denk niet dat het echt een weigering is tegen over deze doelgroep, maar eerder een groter interesse in een andere doelgroep. Nu mijn stage van dit jaar achter de rug is, kan ik dit alleen maar bevestigen. Ik denk dat ik vele uitdagingen nodig heb in mijn toekomstige job. Het gevoel dat ik dingen kan veranderen, een verschil kan maken. Dit kan bij de doelgroep personen met een handicap ook wel,… maar toch heb ik hier een ander gevoel bij. Ik heb heel veel bewondering voor mensen die in deze sector werken en heb ook zeer goede herinneringen aan de inleefweek. Ik denk alleen dat de doelgroep minder bij mijn persoonlijkheid past.
Tijdens die week begeleidde ik onder andere Yves, die samen met zijn vriend Kris werkte voor het programma man bijt hond. Sinds die inleefweek stuurt hij mij wekelijk een mailtje met de gang van zaken op Rozemarijn. Overlaatst stuurde hij mij een filmpje, waarin hij samen met de andere cliënten – die ook deelnamen aan de Special Olympics – zong in de laatste show. Het was heel leuk om al deze cliënten nog eens terug te zien…
