Syntheseverslag module 6 januari 21, 2009

Module zes is bijna voorbij… tijd voor een terugblik.

 

In de leergroep werkten we de voorbije module vooral rond attituden, onze krachten en werkpunten. Dit deden we ondermeer door een spel waarin we onze eigen attituden moesten inschatten en tevens trachten te voorspellen hoe anderen jezelf beoordelen. Ik kon mijn eigen attituden vrij goed bepalen, maar de kijk van anderen op mij inschatten, was een ander paar mouwen. Het was leuk te horen dat de andere mij zoveel positieve eigenschappen toeschreven, dat had ik niet gedacht. De les maakte ons als groep ook sterker.

De attitudes waar ik reeds over beschik zijn volgens mij de volgende: echtheid, doorzettingsvermogen, engagement, flexibiliteit, leergierigheid, openheid, empathie en zin voor initiatief. Natuurlijk zijn deze eigenschappen lang niet perfect, ze moeten nog verder ontplooid worden. Toch denk ik dat deze mijn krachten zullen vormen op mijn stage.

Daarnaast zijn er natuurlijk nog vele attituden waaraan ik moet werken. Enkele hiervan zijn accuratesse, beslissingsvermogen, incasseringsvermogen, omgaan met stess, zelfstandigheid, imagobewustzijn en veiligheids- en milieubewustzijn. Deze eigenschappen zijn bij mij minder van nature aanwezig, maar kunnen volgens mij wel geleerd worden. Ik hoop vele hiervan te verwerven naar mate ik meer ervaring opdoe binnen de sector. Ik denk dat vooral accuratesse mijn grootste werkpunt is. Ik ben zeer flexibel en nonchalant, wat op zich ook positief kan zijn, maar het brengt me wel vaak in de problemen. Te laat zijn, dingen uitstellen en slordigheid horen hier dan ook zeker bij. Ik ben me hier van bewust en probeer er aan te werken, al lukt mij dit zeker niet altijd even goed.  

Deze module had ik tevens mijn eerste selectiegesprek met David De Roey in verband met mijn buitenlandse stage. Ik was best wel zenuwachtig, maar het viel eigenlijk heel goed mee. Het was gemakkelijk praten en ik kwam meer te weten over de gang van zaken. Hij stelde me heel wat vragen, onder meer over mijn attituden. Soms waren de vragen niet echt evident, maar uiteindelijk kon ik toch altijd een antwoord formuleren. Hij liet mij weten dat het er goed uit zag voor mij. Mijn buitenlandse stage was zeker haalbaar. Heel goed nieuw dus… ! 

Sinds kort lopen er ook enkele Amerikaanse studenten rond op onze school. Ik heb er al even kort met kennis gemaakt, maar lang niet genoeg om hen echt te leren kennen. Ik heb aan Joël laten weten dat ik zeker eens met hen zou willen afspreken. Voor hen is het immers niet evident om andere studenten te leren kennen. Bij mijn buitenlandse stage zal ik verblijven in een dorm, met vele clubs en activiteiten. Zij hebben het minder gemakkelijk om anderen te leren kennen. Ikzelf zou het ook heel leuk vinden om met hen af te spreken. Zo kan ik de taal nog wat oefenen en vind het gewoon tof hen te leren kennen.

Ook van mijn stage voor dit jaar kreeg ik goed nieuws. Ik mag aan de slag in een kleuterschool in Antwerpen. Ik kom terecht in een inclusieproject? Ik zal werken met Senne, vijf jaar.  Hij heeft een ontwikkelingsachterstand en vertoont daarnaast storend en agressief gedrag. Een hele uitdaging zo blijkt… maar ik kijk er echt heel erg naar uit.

 

Ook onze klas evolueerde doorheen de module. Ik noemde D 24 in mijn vorige syntheseverslag reeds een groep, maar nu zijn we die benaming zéker waard. Ik voel me hierdoor ook meer op mijn gemak in onze klas. De voorbije weken hebben we veel in groep moeten samenwerken, wat in dit geval de groepscohesie zeer positief beïnvloedt. Zo hebben we bijvoorbeeld een zeer uitgebreid groepswerk gehad voor ‘Orthopedagogisch handelen en teamwerk’. Op die manier heb ik mijn groepsleden veel beter leren kennen. Enkele daarvan kende ik al vrij goed, anderen waren echt nog een gesloten boek voor mij. Ondanks het vele werk dat het groepswerk met zich meebracht, werd het zo toch een leuke ervaring. 

Ik merkte ook echt verschil met vorige module. Hierbij denk ik vooral terug aan een les lichaamsexpressie. Binnen dit vak moeten we elkaar lesgeven en zo verschillende doelstellingen uitwerken voor een fictieve groep kinderen. We bereidden telkens in groep de oefeningen voor, waarna iedereen zijn uitgetypte versie naar mij stuurde. Ik maakte er telkens een goede tekst van en herwerkte de oefeningen waar nodig. Dit was zeer effectief, maar maakte dat ik me telkens verantwoordelijk voelde voor het welslagen van onze oefeningen. De laatste les hadden we het een beetje anders aangepakt dan vorige lessen. Myriam Van Schel keek wat bedenkelijk, waardoor ik ervan overtuigd was dat onze oefeningen niet goed waren. Fientje luisterde naar mij en zei dat ik me geen zorgen hoefde te maken. “Het is een groepswerk en iedereen steunt elkaar. We zijn een hechte groep en ik vind de oefeningen zelf wel heel goed”, zei ze mij. Uiteindelijk was Myriam wel heel enthousiaste. Maar wat voor mij de les zo speciaal maakte, was uiteraard de reactie van Fientje. Dat was echt heel leuk om te horen, dat apprecieerde ik echt. 

Ook toen ik deelnam aan de Belgische kampioenschappen line dance ervaarde ik veel steun van de klas. Iedereen vroeg regelmatig hoe mijn trainingen verliepen en feliciteerde mij met mijn resultaten. Laila en Elke zorgden er zelfs voor dat ik kon oefenen in het expressielokaal!              

Ik kan dus stellen dat onze klas nu echt een hechte groep vormt. Ik vind het daarom zeer spijtig dat we na de stage niet meer samen les zullen volgen.

 

Daarnaast kregen we opnieuw het vak recht. Persoonlijk vind ik dit heel interessant. Ingrid De Jonge geeft het vak dan ook met vele voorbeelden en kan de lessen een meerwaarde geven door haar studies recht én psychologie. Een goede combinatie zo blijkt. De leerstof bestaat uit twee delen: jeugdrecht en strafrecht. Toen we aan het tweede deel begonnen, organiseerde Ingrid De Jonge een bezoek aan een assisenzaak. Het sprak me wel aan, dus ging ik er naartoe met andere geïnteresseerden. Ik ben heel blij dat ik hierop in gegaan ben. Het heeft mij een veel realistischer beeld gegeven van een assisenzaak en gaf me meer inzicht in de cursus. Mijn kennis over rechtbanken strekte immers niet veel verder dan de sensatiegerichte beelden die ik zag op tv. Al vond ik mijn bezoek aan de rechtbank ook wel best indrukwekkend. De zaak ging over een man die beschuldigt werd van doodslag op een andere man. Dader en slachtoffer waren van Marokkaanse afkomst en illegaal in ons land. De man had zijn slachtoffer maar liefst 72 messteken toegebracht! Mevrouw De Jonge legde ons snel uit welke functie in de rechtszaal bekleedde en dan werd het volledige stil. Iedereen volgde de rechtszaak met grote ogen. Vooral wanneer de beschuldigde zelf aan bot kwam, kon je een speld horen vallen. Hij deed zijn verhaal met behulp van een tolk en was vrij agressief. Hij werd meteen terug het zwijgen opgelegd.

Ik denk dat mijn bezoek aan de rechtbank zeer zinvol was. Wanneer ik later in het werkveld sta, zal ik ongetwijfeld te maken krijgen met jeugdrecht. Hopelijk niet meteen met een assisezaak, maar toch denk ik dat belangrijk is een correct beeld heb van een rechtszaak in ons land.

 

Module 6 was dus weer zeer boeiend, op naar de stage !

 

Good luck, Mr. President! januari 21, 2009

 

 

Gisteren keek ik, net zoals miljoenen andere mensen, naar de eedaflegging van President Barack Obama.  Heel de wereld was gisteren in de ban van de president en ook ik keek geboeid mee naar deze historische gebeurtenis.

 

Het verbaast me niet dat Obama uiteindelijk verkozen werd. Hij straalt vertrouwen uit en kan mensen oprecht en vastberaden toespreken.  Er rust nu een enorme verantwoordelijkheid op deze man. Niet alleen de Verenigde Staten zelf, maar ook de rest van de wereld heeft hoge verwachtingen. Ik denk dat we realist moeten blijven en geen mirakels mogen verwachten. Toch heb ik veel vertrouwen in deze man. Zijn toespraak was zeer krachtig en belooft goede dingen. Hij riep de mensen op om hard te werken, niet alleen voor zichzelf, maar ook voor anderen. Dat laatste is volgens mij cruciaal.          

 

In zijn campagne beloofde hij “Change”, maar dit zal hij nooit helemaal alleen kunnen verwezenlijken. Er kan volgens mij pas werkelijk iets veranderen als iedereen zijn verantwoordelijkheid opneemt en er voor wil werken. Daarom wordt Obama volgens mij terecht president. Door de manier waarop hij mensen kan inspireren en motiveren, heeft hij al veel bereikt. Mensen hebben terug hoop en enthousiasme.

 

“For as much as government can do and must do, it is ultimately the faith and determination of the American people upon which this nation relies.”  

“What is required of us now is a new era of responsibility — a recognition, on the part of every American, that we have duties to ourselves, our nation and the world, duties that we do not grudgingly accept but rather seize gladly, firm in the knowledge that there is nothing so satisfying to the spirit, so defining of our character than giving our all to a difficult task.”

 

Daarnaast is de eedaflegging natuurlijk zo speciaal omdat hij de eerste afro-amerikaan is die president wordt. Een zeer krachtige boodschap naar heel de wereld en een teken van hoop voor de zwarte bevolking van de Verenigde Staten.  Het bewijst dat er in zo’n 50 jaar veel gebeurt is in Amerika. Vroeger zou het ondenkbaar zijn geweest dat een man met een donkere huidskleur president werd. Dat geeft ook Barack Obama zelf aan in zijn speech:

“That’s why a man whose father less than 60 years ago might not have been served at a local restaurant can now stand before you to take a most sacred oath.”

 

Obama is dan ook het beste voorbeeld van ‘living the American dream’. Zijn vader was van Kenia, zijn moeder van de verenigde staten. Zijn ouders scheidde wanneer hij nog jong was. Hij groeide op zonder zijn vader. Deze stierf snel en ook zijn moeder stierf aan kanker. Hij had dus geen gemakkelijke jeugd maar heeft het toch helemaal gemaakt. Nu is hij de machtigste man ter wereld en dient de puinhoop van George Bush op te ruimen. Geen makkelijke taak. Hopelijk krijgt hij de ruimte om het te proberen…

 

Good luck, Mr. President!

 

hier wordt je even stil van… januari 20, 2009

 

Vlaanderen, red Sandra! januari 20, 2009

April 2008, mijn vader vertelt voor het eerst over Sandra Massart. Zij is het dochtertje van een collega van mijn vader en is heel erg ziek. Er werd een zeer zeldzame stofwisselingsziekte vastgesteld, die op termijn dodelijk is. Haar enige hoop is een behandeling in Denemarken, die maar liefst 1.075.896 Euro kost! Haar vader neemt contact op met elke mogelijke instantie en commissie, maar niemand die hen kan helpen. De enige manier om Sandra te redden, is het geld zelf inzamelen. Een haast onmogelijke opdracht…

 

Het verhaal grijpt heel ons gezin aan. Ik kan niet begrijpen dat zo iets mogelijk is. Een zesjarig meisje kan gered worden van een vreselijke ziekte en perfect gezond een heel leven uitbouwen dankzij deze behandeling, en toch gebeurt dit niet. Hoe kan een farmaceutisch bedrijf in Denemarken zoiets laten gebeuren? Wanneer men vraagt om Sandra als proefpersoon op te geven, wordt dit afgewezen. Sandra is te oud en en dus minder interessant voor de laatste onderzoeken. Wanneer men vraagt het medicijn gratis te geven, worden ze simpelweg uitgelachen. Ik kan mij alleen maar proberen in te beelden hoe ongelooflijk frustrerend dit moet zijn voor de ouders van Sandra. Ook het feit dat de behandeling in vele Scandinavische landen WEL wordt terugbetaald en hier niet, moet voor hen moeilijk te verwerken zijn.

 

Maar de familie van Sandra geeft niet op. Ze stappen naar de media en vragen of ze het verhaal van Sandra willen brengen. Hun steun wordt betuigd, maar er wordt niet ingegaan op de vraag van de familie Massart. Een collega van mijn vader trekt wel even de aandacht van de pers wanneer hij de dodentocht uitliep ten voordele van Sandra.

 

Maandenlang hoorden we geen nieuws rond Sandra, tot begin december. Toen verscheen er een heel artikel in de dagallemaal gewijd aan dit meisje. Er werd over gesproken en een week later was het verhaal uitgebreid te zien op het vtmnieuws. De site van sandra (www.red-sandra.be) werd hier tevens vermeld.

 

 

 Eindelijk kwam er een lichtpuntje in de donkere toekomst van het gezin. Honderden mensen schonken bedragen aan Sandra. Sommigen gaven 1 euro anderen 1000 euro, maar waar het echt om gaat is dat iedereen zijn steentje wilde bijdragen. Mensen begonnen zich over heel vlaanderen te organiseren en zo werden er vele initiatieven op poten gezet. De familie Massart kreeg weer hoop.

 

Ook ik wilde mijn steentje bijdragen. Mijn familie schreef een bedrag over, maar ikzelf wou ook iets doen. Daarom organiseerde ik een inzamelactie. Samen met een andere monitor van de speelbus organiseerde ik een moniactiviteit op mijn speelplein. We gingen allemaal Driekoningen zingen, ten opbrengsten van Sandra. We hebben geen enorme bedragen rond gehaald, maar elk beetje telt. Ik had het gevoel dat ik zelf iets moest doen, zelf initiatief nemen. Iedereen kan afwachten tot anderen zich organiseren, maar als iedereen dat doet gebeurt er natuurlijk helemaal niets.

 

Regelmatig surfte ik naar de site van Sandra, om daar te zien hoeveel geld er al was ingezameld. Op de website was immers dagelijks te zien hoeveel procent van het nodige gedrag was ingezameld en hoeveel dagen Sandra nog restte zonder de behandeling. Elke dag steeg het bedrag wonderbaarlijk. Tot na een tijdje het ‘nieuws’ over Sandra, helemaal geen nieuws meer was. Iedereen die wou, had zijn bijdrage waarschijnlijk gestort. Hierdoor stagneerde de geldinzameling. Gelukkig heeft een welgesteld koppel onlangs ingegrepen. Zij zullen alle verdere kosten van Sandra’s behandeling betalen. Dit komt overeen met ongeveer de helft van de nodige som.

 

Nu ik zo terug kijk op al deze gebeurtenissen, kan ik stellen dat het me heel erg aangegrepen heeft. Enerzijds vind ik het onaanvaardbaar dat in zo’n welvarend land als het onze, zoiets mogelijk is. België staat bekend om zijn uitstekende sociale zekerheid, hoe kan zoiets dan realiteit zijn? Zeker wanneer het medicijn in andere landen wel al is erkend. Ook via politieke weg kon blijkbaar niets voor Sandra gedaan worden. Want ook zij hebben hun hoofd gebogen over deze situatie maar niet echt iets kunnen veranderen.

 

Voor de ouders van Sandra moet dit bovendien verschrikkelijk zijn geweest. Zij moesten machteloos toezien hoe hun dochter pijlsnel achteruit ging. Je kind eerst kerngezond zien, om daarna amper een aantal maanden later vast te stellen dat het volledig afhankelijk is van de zorg van anderen, moet emotioneel zeer zwaar zijn. Machteloos zijn,… dat gevoel zal ik als toekomstig GOB ongetwijfeld ook ervaren. Toch denk ik dat het niet echt te vergelijken is met de situatie waar de familie Massart door moest. Hier ging het om hun eigen kind.

 

Tevens keek ik ervan op hoe betrokken de doorsnee Vlaming toch wel is. We worden altijd gewaarschuwd voor de onverschilligheid die zich meester dreigt te maken van onze samenleving. Deze spontane inzamelactie, bewijst dat er toch ook medeleven en solidariteit aanwezig is bij onze medeburgers. Er wordt altijd gezegd dat onze noorderburen dit nog veel sterker in zich hebben. Inderdaad, sommige Nederlanders schonken zelfs een bedrag voor dit Belgische goede doel.  Toch denk ik dat nu ook de Vlaming zich van een mooie kant heeft laten zien.

  

Wat mij wel zeer tegen de borst stootte was de houding van de media. De media wordt vaak gezien als de vierde macht binnen onze samenleving. Volgens mij is dit een zeer juist denkwijze. De macht van de media is niet te onderschatten en hierom zeer belangrijk bij een actie als de deze. Hun hulp werd reeds ingeroepen toen Sandra nog niet verlamd en blind was. Toen werd alle medewerking echter geweigerd. Tijdens de kerstperiode is zo’n berichtgeving dan weer wel toelaatbaar. Het spreekt de mensen in deze tijd van het jaar aan en is daarom goed voor de kijkcijfers. Waar niet bij stil gestaan werd, is dat Sandra’s ziekte nu al veel verder gevorderd is. De behandeling kan de aandoening wel stabiliseren, maar niet genezen. Het haalt niets uit om achterom te kijken en met hypotheses te denken, maar toch hoop ik dat hier de nodige conclusies uit worden getrokken. Voor de ouders van Sandra moet het wellicht nog veel moeilijker zijn om hier mee om te gaan.

 

1 000 000 euro is een enorm bedrag, nodig om één kind te redden. Het bedrag zou ook gebruikt kunnen worden om heel veel kinderen te redden. Het vraagt immers maar ongeveer 40 euro  om één kind in Afrika te redden. We zouden met andere woorden 25 000 kinderen een toekomst kunnen geven met het ingezamelde bedrag. Is dit dus wel ethisch verantwoord? Een kind laten sterven terwijl er een behandeling bestaat, is dat etisch correct? Het zijn in ieder geval harde feiten… . Ik ga me hier niet over uitspreken. Wel weet ik dat moest het mijn kind zijn, ik er ook aan zou doen om het te redden.

 

De omstandigheden waarin de familie Massart moest vechten voor het leven van de kleine Sandra is alles behalve te rechtvaardigen. Wel ben ik ongelooflijk blij dat het geld alsnog bij elkaar is gebracht. Dit gevoel delen wellicht heel veel mensen met mij.   

 

Anders januari 19, 2009

Je bent zo
mooi
anders
dan ik.

natuurlijk
niet meer of
minder
maar
zo mooi
anders.

ik zou je
nooit
anders dan
anders willen

 

Hans Andreus

 

 Dit vind ik persoonlijk een ongelooflijk mooi gedicht. Ik las het voor het eerst toen ik een paper schreef over Hans Andreus voor het vak Nederland in het middelbaar. Tijdens mijn presentatie las ik dit gedicht voor. Vorig jaar kwam ik dit gedicht opnieuw tegen. Binnen het vak ‘personen met een handicap’ werd er een gastcollege gegeven door twee leerkrachten uit het buitengewoon onderwijs. Ik vond het een heel interessante les, die mij goed is bijgebleven. Eén van de leerkrachten had haar middelbaar onderwijs in dezelfde school als ik gevolgd en daarna ook orthopedagogie gestudeerd aan plantijn. Ik heb een hele tijd met haar staan praten en op het einde gaf ze mij een bladwijzer met dit gedicht op. Ze had dit gedicht op een muur van haar klaslokaal geschilderd en zei dat leuk stond in haar klas. Haar leerlingen waren immers allemaal wat anders, dan andere kinderen. Ik gebruik de bladwijzer nog steeds. Elke keer ik mijn boek opensla zie ik het. En het heeft mij nog nooit verveelt… .

Syntheseverslag module 5 januari 19, 2009

Als ik terugblik op de voorbije module, kan ik vaststellen dat er weer heel wat gebeurt en verandert is. Dit komt steeds in mijn syntheseverslagen terug, terwijl ik me er doorheen de weken niet echt bewust van ben.

 

De meest ingrijpende verandering op school, is natuurlijk de nieuwe klas. Vorig jaar had ik een heel hechte klas, waar ik me helemaal op mijn gemak voelde. Ik durfde er volledig mezelf te zijn en had dus mijn twijfels over de klassenwissel. “Zou de nieuwe klas wel meevallen?” en ”Zou het me lukken contact te blijven houden met vorige klasgenoten?”, het waren allemaal vragen die zich opdrongen. Anderzijds stond ik er ook positief tegenover. Het zou me de kans geven andere mensen te leren kennen, die ik anders niet meteen zou ontmoeten. Dit zei ik vorig jaar ook tegen ongeruste klasgenoten. Met die opmerking probeerde ik de situatie waarschijnlijk niet alleen voor hen, maar ook voor mezelf wat te relativeren. 

 

Hoe dan ook, het schooljaar begon en ik maakte kennis met mijn nieuwe klasgenoten. In het begin was dat natuurlijk even aanpassen. Ik ondervond dat we elkaar minder snel leerde kennen dan vorig jaar. Ook anderen merkte dit op. De noodzaak was minder groot, omdat iedereen al vrienden had van vorig jaar. Toch werden we langzaam maar zeker vertrouwd met elkaar en evolueerde we doorheen de weken. Onze klas bestaat uit zeer verschillende individuen met erg uiteenlopende persoonlijkheden. Dit maakt onze klas zeer boeiend, maar vormt soms ook een hele uitdaging. Je kan veel van elkaar leren, maar moet ook trachten om te gaan met verschillen die aanvankelijk minder gemakkelijk te aanvaarden zijn. Sommige individuen voelen elkaar meteen aan, terwijl dat bij andere een hele zoektocht vergt. Des ondanks heb ik het gevoel dat de klas doorheen de weken sterk gegroeid is, zodat we ons nu echt een groep kunnen noemen. Enkele studenten zoals Nele en Anneleen zullen de groep jammer genoeg nu al verlaten, wegens hun individueel traject. Best wel jammer, nu ze helemaal geïntegreerd zijn in onze klas.

 

In de leergroep zaten we ook niet stil. We begonnen aan het project orthomedia, leerden elkaar beter kennen en gaven elkaar les. Vooral de teambuildingsles is mij bijgebleven. Tijdens de opdrachten die we deden op de Meire, werkten we echt samen en vormden we één groep. Toen we van hier naar daar renden – om zoveel mogelijk verschillende lippenstiften te bemachtigen - realiseerde ik me dit. Iedereen nam zijn rol op en was heel behulpzaam ten opzichte van de anderen. Ook bij het lesgeven tijdens lichaamsexpressie kwam dit naar voor. Verder was de teambuildingsessie  gewoon heel plezant, wat de groepscohesie natuurlijk heel erg bevorderde.                                                                      Ook bij het orhomediaproject werkten we samen. Toen er moest beslist worden voor welk thema we gingen, was er veel discussie. Iedereen had zijn eigen voorkeuren en wou hier niet altijd meteen van afwijken. Het was dan ook geen gemakkelijke klus voor enkele medestudenten, die het groepsgesprek moesten leiden. De groepspatronen kwamen tijdens deze les sterk naar voor. Je zag duidelijk wie de zwijgers en de praters zijn en wie welke rol opneemt. Toch werd er voor gezorgd dat iedereen zijn stem kon uitbrengen, aan de hand van een praktisch systeem.

 

De nieuwe module bracht natuurlijk ook een aantal nieuwe vakken met zich mee. Zo kregen we het tweede deel van psychiatrische stoornissen, gegeven door Lieve Walraevens. Iedereen komt graag naar deze lessen en dat is volledig de verdienste van deze lector. De leerstof is zeer interessant, maar zou niet tegenstaande ook heel erg saai kunnen worden gegeven. Maar dit is alles behalve het geval. Ik heb Lieve Walraevens nog nooit slecht gezind meegemaakt. Ze is altijd ongelooflijk enthousiast en heeft energie voor twee. Ze legt de leerstof heel helder uit, maar geeft tevens heel interessante en leuke voorbeelden. Ze vertelt vanuit haar eigen ervaring en probeert de studenten zoveel mogelijk bij de les te betrekken.

Tijdens mijn studiekeuze twijfelde ik tussen een lerarenopleiding, psychologie en orthopedagogie. Ik koos voor het laatste, maar heb mijn interesse voor psychologie nog niet opgeborgen. Ik denk er dan ook over na om na deze opleiding alsnog psychologie te gaan studeren. De lessen psychiatrische stoornissen dragen hier natuurlijk tot bij. Als ik later met hetzelfde enthousiasme als Lieve kan werken en ooit op zo’n manier kan lesgeven, zou ik zéér tevreden zijn.

De leerstof van psychiatrische stoornissen heeft mij ook echt al verder geholpen. Een vriendin van mij zit al een half jaar in een psychiatrische instelling, waar bij haar borderline werd vastgesteld. De bezoeken die ik haar breng, laten telkens een diepe indruk op me na. De omgeving zelf is heel confronterend. Daarnaast is de interactie die ik heb met deze vriendin zeer verwarrend. Soms vindt ze mij geweldig, terwijl ik de volgende keer niets meer voor haar lijk te betekenen. Ook vertelt ze heel vreemde verhalen, waarin haar fantasie een centrale rol speelt. Daarbij gedraagt ze zich soms heel raar, volgens mij om na te gaan hoe ik hierop reageer. Met al deze ervaringen stapte ik naar Lieve. Zij luisterde heel geïnteresseerd en gaf mij enkele zinvolle tips betreffende mijn omgang met deze vriendin.

 

Ook kregen we het vak ‘begeleiden in socio culturele context’. Door dit vak werd ik me bewust van mijn eigen referentiekader en de impact die dit heeft op mijn interactie met mijn omgeving. De manier waarop ik handel, denk en interpreteer wordt heel erg bepaald door mijn referentiekader. Dit werd mij ondermeer duidelijk na het gastcollege van Edwin Hoffman, die dit begrip verbond met interculturele hulpverlening. Het hielp me ook mijn werk al vrijwilliger bij de speelbus te herkaderen. Bij dit project werk ik met kinderen uit maatschappelijk kwetsbare woonwijken. Ik zou kunnen stellen dat deze kinderen en hun ouders een andere ‘cultuur’ hebben dan de mijne en dat ook mijn referentiekader heel erg meespeelt tijdens mijn handelen bij de speelbus. Ook in de leergroep werkten we rond het referentiekader. Ik denk dat het vooral belangrijk is dat je je bewust bent van dit referentiekader. Want volgens mij kan je het nooit echt uitschakelen, alleen rekening mee houden en af en toe bewust ‘negeren’.

 

Naast nieuwe vakken, was er ook aandacht voor de stages van het tweede en derde jaar. Ik kreeg informatie over buitenlandse stages en maakte hier rond de nodige keuzes. Dit kunnen jullie lezen in mijn beleveningsverslag ‘een stapje dichter…’. Ook diende ik een aantal keuzes in voor mijn stage van dit jaar. Voorlopig zonder resultaat, het blijft dus spannend… .

 

 Tijdens de zomer, twijfelde ik of ik mijn studies orthopedagogie ging verder zetten. Misschien was het beter voor een andere richting te kiezen. Ik vroeg me af of ik echt als GOB wilde gaan werken. Uiteindelijk heb ik toch gekozen om te blijven bij orthopedagogie en eventueel daarna nog verder te studeren. Na deze eerste module ben ik blij dat ik deze beslissing genomen heb. Ik heb de voorbije weken veel geleerd en heb leuke momenten beleeft. Op naar de volgende module!